Jonge eerste verliefdheid

Omdat ook ik enorm ben aangedaan door de gebeurtenissen van de voorbije dagen, dacht ik… ik blog het van me af. Het is nu al weer een paar weken geleden en ook al is het geen excuus, maar ik had het weer eens pokkendruk. Fulltime werken, fulltime moeder en huisvrouw en fulltime echtgenote zijn, het is niet altijd de meest perfecte combinatie.

Maar dinsdag stond mijn moederhart toch wel even stil, want mijn oudste zoon zit in Brussel op school. Niet in het centrum van Brussel, maar in Laken. Helemaal aan de rand. En ook al wist mijn verstand dat dit “mijlenver” was van de gebeurde feiten, toch ben ik als een overbezorgde moeder in mijn auto gesprongen en mijn oudste zoon gaan onderscheppen van zodra hij buiten kwam. Wat een dag om de laatste dag van de examens te vieren.

2015-09-16 15.06.45-1

Maar dus net zoals iedereen had ik dus nood aan iets positief, en dat bracht me terug naar dit weekend, want mijn jongste zoon is tot over zijn oren verliefd, op het buurmeisje. En iedereen herinnert zich wel nog zijn of haar eerste verliefdheid.

Ik de mijne toch alleszins. Zijn naam was Dieter, hij was de zoon van de concurrent van mijn ouders en samen zouden we later als we groter waren, de zaken van onze ouders samenbrengen en zelf bakken (nvdr. Onze ouders hadden een bakkerij). Alles was reeds in kannen en kruiken, onze ouders hadden alles onderling geregeld, het enige wat wij hoefden te doen, was samen spelen.

Hoe zorgeloos was die tijd niet? Ik herinner hem mij nog alsof het gisteren was.

Maar om terug te komen naar mijn jongste zoon. Vorige week was er een grote verandering, er is een kaper op de kust. Het buurmeisje heeft haar verjaardagsfeestje gegeven en krijgt van een jongen uit haar klas een beertje met als tekst “I love you”. De jongen in kwestie is een echte charmeur. Neem wat levensjaren van mij af en ik val als een blok voor de jongen. Die zorgt ervoor dat niet enkel het leven van de jongetjes van zijn leeftijd aan hogere standaarden moet voldoen, maar die zorgt ervoor dat de papa’s van alle kindjes  aan hogere standaarden moet voldoen. Uitspraken als “Jij bent als een bloem in de wei” en “Zij mag spelen en ik zal de straf in haar plaats uitzitten”, zijn nog maar kleine voorbeelden van zijn uitspraken. Mijn hart begint alleszins nu al sneller te kloppen.

Maar dat is dus de kaper. En mijn jongste is jaloers, heel jaloers. Zo jaloers dat hij zondag is opgestaan om 7h, mij heeft wakker gemaakt om een tekenplaat af te printen, welke hij al een uur aan het zoeken was op zijn iPad en om daarna vol passie beginnen over te tekenen (Leve mama, die altijd patroonpapier in huis heeft), te knippen, plakken en inkleuren.

Het resultaat was mooi, wat had je gedacht? Als trotse moeder was het resultaat nog beter dan perfect. 🙂

Conclusie: Aan zondag heb ik dinsdag veel gedacht. Aan die blije, mooie herinnering van een jongen van 8, die tot over zijn oren verliefd is op een meisje van 7. Die onschuldige verliefdheid, waar spelen met elkaar, het enige is wat belangrijk is, ’t is te zeggen, spelen en het occasioneel uitdelen van een mooie tekening.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s